Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2013

ΕΙΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ 12ον


Θα με πάρει/ άραγε η μέρα; Θάχω άραγε τελειώσει/ σαν θα χτυπήσει η καμπάνα του Θεού/να σχολάσει ο εργάτης του;     Νικηφόρος Βρεττάκος







                                            Κική Κ. Μωρακέα-Nick με το σύζυγο της Chris

Και το ουράνιο τόξο/ ζυγιάζεται πάνω από το κεφάλι σου  σαν ένα αλληλούια. Νικ. Βρεττάκος


                                                        Χαράλαμπος Ν. Πετροπουλέας


                                                               Ελένη Ν. Πετροπουλέα

Επιτύμβιες στήλες, με εκατοντάδες ονόματα, όρθιες,/ σε λόφους ή σε πλατείες. Κι ωστόσο/ δείχνουν μόνες, μοιάζουν εξόριστες.   Νικ. Βρεττάκος


                                                             Βασίλω Ν. Πετροπουλέα


                                                             Πέτρος Ν. Πετροπουλέας

Αμήν. αμήν σας λέγω! Τούτη τη νύχτα,/ φρουρούς θα στείλει στα μνημεία των πεθαμένων ο Θεός.  Νικ. Βρεττάκος


                                                            Μιχάλης Ν. πετροπουλέας


                                                            Κώστας Ν. Πετροπουλέας


Παρ' την ψυχούλα μας γυμνή/ προς τη γαλάζια σου σκηνή/ από τη νύχτα αυτή την κρύα.   Νικ. Βρεττάκος

                                                              Ηλίας Ν. Πετροπουλέας                                                  
       


                                                       Βαγγέλης και Ευτυχία Κατσαρέα

Κι αυτή η ψυχή που μες στο στήθος μου είχα φέρει,/ απ' του ουρανού ψηλά σαν έπεσα τα μέρη,/ θάχει σε αγάπη σκορπιστεί πάνω στη γη.    Νικηφόρος Βρεττάκος


                                  Παναγιώτης Π Δραγωνέας, Σταύρος Π. Ανδροβιτσανέας


                                  Ευριδίκη και ο αδελφός της Παναγιώτης Π. Ανδροβιτσανέας

Το ότι πέθαναν δεν σημαίνει πως έπαψαν να υπάρχουν εκεί,/ με τις λύπες, τα δάκρυα και τις κουβέντες τους.   Νικ. Βρεττάκος


                                                            Παπά Μιχάλης Μωρακέας


               Κώστας Λ. Κατσαρέας, Γιώργος Μ. Νικολαρέας,Σταύρος Π. Ανδροβιτσανέας

Ποτέ δεν είδα τόσο μεγάλους πεθαμένους, τόσο λαμπρούς πεθαμένους. τόσο μακριά σπαθιά τοποθετημένα πάνω σε φέρετρα.   Νικ. Βρεττάκος


 
Πέτρος και Μητροδώρα Δραγωνέα



                                                       Κατερίνα Αρκουδέα (Νικήταινα)

Ξαναθυμάμαι τον πατέρα μου, τη μητέρα μου, τα πουλιά,/ μιαν εποχή πολύ παλιά. Εκατό χρόνια κι ακόμα.   Νικ. Βρεττάκος


                                                       Πότα Πετροπουλέα (Νικολού)


                                                      Σοφία και Δημήτριος Νικολαρέας

Τους λόφους παίρνει η νεκρή πομπή και κατεβαίνει/ μες στην ομίχλη. Ανάμεσα στα δέντρα.   Νικ. Βρεττάκος


                                                                Νίκος Δ. Νικολαρέας


                                                                 Βούλα Δ. Νικολαρέα






Σαν τους νεκρούς που τους πηγαίνουν να τους κάψουν/ σε τόπο προορισμένο για τη ιερή αυτή πράξη,/ όμοια σ' ένα βελούδινο φέρετρο με πηγαίνει/ κάτω από τα μαύρα σύννεφα στους ώμους του το πεπρωμένο μου!   Νικ. Βρεττάκος









Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου